Respirarei a esperanza do teu alento,

afastarei os pesares coa túa presenza,

sei cando estás preto que non hai doenza

que poida loitar contra o meu sentimento.

Imos queimar a distancia para arder no noso inferno,

restándolle ao tempo importancia faremos do breve  eterno.

Xogaremos co noso destino para crear a nosa sorte

e non haberá ser divino que nos separe agás a morte.

Debo de ter demasiadas preguntas,

moitas respostas pra ser atopadas,

e este constante tictac hipnotízame,

 el  non me deixa facer máis nada.

Quero atopar o camiño correcto,

Quero que vexan as miñas pegadas,

pero o constante tictac hipnotízame,

el  non me deixa facer máis nada.

Quero voar coa andoriña no ceo,

Quero cantar cos paxaros que cantan

pero o constante tictac hipnotízame

e el non me deixa facer máis nada.

Debo de ter demasiadas respostas,

Poucas preguntas pra ser contestadas,

Hei de romper co reloxo que berra

Pra ver se así o tempo por fin se nos para.

Sinto cando te quero a esperanza

de que o mundo será mellor.

Sinto cando te quero  a euforia

percorrendo o corpo e o corazón.

Sinto cando te quero a chuvia

que en cen mil bicos ós dous bicou.

Sinto cando te quero a morte

por non estar ti ao meu carón.

Preguntas polos meus silencios dourados , pola ausencia das miñas constantes palabras. Pois ben, perdinas todas ao intentar expresar este sentimento profundo, esta persistente sensación de camiñar entre nubes rosadas mentres me afasto do mundo e, ao mesmo tempo, achégome a el.

 Achégome a ti, a eses ollos color mel, a ese sorriso perfectamente imperfecto que fai que sorría... Respiro o teu alento para así respirar eu e penso, penso en como explicar a necesidade de verte, de terte, de atoparte, de tocarte... Aí, meu amor, remátanseme as palabras e, o único que me queda é falarche coa mirada pra dicirche:

"Quérote"

Ris, falas, choras, calas,

ficas quedo, lonxe de min.

Non entendes que o mar calma

cando eu me achego a ti?

Río, choro, falo, morro

porque nunca te esquecín,

e vén un e virá outro

pero nunca coñecín

mozo que me calme os mares,

mozo que me faga rir,

mozo que calando fale

mozo que ao achegarse a min

fuxan todos os meus males

como cando eu miro pra ti.

Perdoa se non atopas os sentimentos agochados entre as miñas palabras mediocres.

Desculpa se a miña dislexia te confunde, se non es quen de ver as tolas das miñas incoherencias coherentes para min.

Sinto que penses que calo cando digo que te quero a gritos.

Se algunha vez  te sentiches  só, se te perdeches pola miña soidade infinita, de verdade, mil perdóns.

Tan só pretendía rachar cadeas e romper cos tópicos, sabes que son así, antitópica, utópica…

Sabes que me encanta agocharme entre metáforas mentres me paro a pensar no que puido ser e non é.

Sabes que prefiro mil veces a calor das túas caricias nunha noite de frío que mil anos de vida sen ti.

Tamén sabes que te quero, que te quixen, que te quería e que te quererei.

Eu tamén sei que ti me queres, polo que a fin de contas… non nos entendemos tan mal, non cres?