Íspense as túas palabras

rompendo o silencio ruidosas

coas súas pisadas fermosas

querendo ser escoitadas.

Crávanse no meu peito feroces

como as máis afiadas espadas,

que no meu corpo insertadas

berran con infindas voces.

Sóanme a eco perdido,

a inverno quente e a mar en calma.

Evocan momentos vividos,

o noso sempre que agora é nada.

Tenues caricias e bicos na boca. 

Paixón que se prende ao deixar de pensar.

Ardor que se achega cando ti me tocas.

Se este é o inferno prefiro pecar.

Levou o silencio

a miña alma desgarrada

pola zarpa do teu engano

queda agora desterrada.

Adeus días felices,

deles xa non queda nada,

tan só as moitas cicatrices

na miña alma desgarrada.

Baleira estou por dentro

xa non podo sentir nada.

O meu corazón non late,

apágase a miña mirada.

E querendo chorar, calo

pois xa non me quedan bágoas

Os meus ollos morreron

por non ver a túa mirada.

Hai veces nas que escribo por diversión, por crear algo bonito...  outras porque o necesito. Porque necesito soltar toda esta "merda" que levo por dentro, e si, sei que non sona ben esa palabra pero en momentos como este xa todo me da igual (ou bueno, case  todo).
Necesito chorar e necesito sentirme ben chorando. Sentirme ben ao ver como as bágoas esvaran pola miña cara  e caen no caderno facendo que a tinta se corra e estragando así o meu texto. Porque agora non escribo para publicar. Escribo nun intento de atoparme a min mesma coa esperanza de que, esta vez, por fin o consiga. Escribo para atopar o motivo das bágoas anteriores e, en certo modo, tamén escribo para despois olvidalo. Escribo porque xa é noite, pero non podo durmir. Escribo porque unha parte de min sabe o porqué dos choros e o porqué do insomnio e escribo porque  a outra parte non o quere aceptar. Escribo porque estou confusa, porque non o entendo nin ten solución. Escribo porque non quero olvidar porque escribo aínda que as veces me contradiga e diga que si.

Escribo porque escribindo remato olvidando polo que escribo e simplemente pretendo de novo tentar de facer algo bonito para despois publicar.

Publico porque escribo. Por unha vella promesa. A mesma que me fai chorar, trasnoitar.... e a mesma que me fai escribir.

O sabor da terra na miña boca era desagradable, mais o peor de todo era o vergonzoso feito de caer.
Que facía agora? Erguíame para caer de novo? Mellor quedar no chan, aceptar a derrota.
Estaba acabada. Sabíao como sei agora que despois do día sempre ven a noite. Para que serve loitar cando sabes que acabarás perdendo?

Recordos de antano regresaron á miña cabeza. Recordos do que era, do que son...

Erguinme decidida e cuspín con forza os restos de terra que aínda permanecían na miña boca. Mirei ao destino desafiante.

El riuse na miña cara....

Perdín, pero pagou a pena intentalo.

I


Intento imaginarme todo esto sin el...

No aguanto mas de un segundo con esa idea .
Comienzo a llorar.
DOLOR.
Un dolor fuerte que te quita la respiracion, que te mata por dentro, un dolor del que solo quieres escapar, pero no lo consigues...
No puedes hacer nada, no está en tus manos. Solo es cosa del destino, un bromista macabra del que me he hecho amiga con el paso del tiempo, aunque aun no soporte la idea de que no puedo ir por delante.
Nunca le puedes ganar.
Aunque a veces te deja elegir...

Este no es el caso.

Salga cara, salga cruz:
YO PIERDO

Comezou a chover, e pequenas pingas de
auga caían do ceo como as bágoas que
acababan de nacer nos meu ollos.
Bágoas que chegaban ás miñas meixelas,
meixelas onde ti deixaches os últimos bicos
de despedida; bágoas que caían polos
meus beizos, beizos que desexaban probar
os teus como antano o facían; bágoas que
saboreaban a miña lingua, lingua que hai
pouco estaba unida á túa, nun forte abrazo
que nunca parecía rematar.
Bágoas que quedaron por sempre no meu
corazón, corazón que aínda te segue querendo.