Poemas dunha poetisa en paro

Levo inmersa en irrealidades infinitas

dende a eternidade dos teus ollos verdes.

Confusa entre espellos e espellismos,

entre quimeras e mentiras que parecen ser verdade.

Ando buscando a saída do labirinto,

a resposta das miñas preguntas.

Agardo no refuxio dos teus brazos,

das túas cálidas palabras,

ata que chegue o día

no que consiga contar as estrelas.

Todo era máis fácil antes.

Cando os amigos só desaparecian xogando ás agachadas.

Cando podías berrar " tempo morto!" cando o xogo xa aburría.

Cando os elefantes podían ser rosas e as rosas non tiñan espiñas.

Cando soñabamos sen preocuparnos de se os nosos soños eran posibles.

...sempre o eran.

Escoito a triste melodía do silencio na que, agochada, atopo a túa voz perdida, os teus berros de esperanza cando esta está máis que perdida. Cústame crer que aínda segues aí, a pesar do tempo transcorrido, dos feitos e do destino que nos separa e, que á vez, consegue unirnos. A distancia non importa, é un concepto demasiado abstracto. Coma ti, coma min...
Todos somos abstraccións incomprensibles que se xuntan tratando de formar un único ser. Abstraccións infinitas e omnipresentes que nunca poderán desaparecer.

Era de noite e non podía durmir. Na súa cabeza resoaba a última canción que escoitara, como un eco infinito resignado a apagarse. Un tenue raio de luz conseguira burlar a protección das cortinas que cubrían a xanela, favorecendo así as condicións daquel inesperado insomnio. Ergueuse de vagar, decidida a restaurar a escuridade, cando mirou ao ceo estrelado. Na meniña dos seus ollos tan só se avistaba a lúa, a inmensa e redonda lúa que conseguiu calar a todos e cada un dos seus pensamentos. Era fermosa, elegante e, aquela noite, presentaba un brillo especial. Non era a primeira vez que a vía, pero nunca se detera con aquela precisión.

Despois duns minutos voltou para a cama preguntándose porque a xente non dorme de día e vive de noite se o Sol, prepotente e arrogante, nin sequera nos permite miralo aos ollos. Pouco a pouco, como se aquel rebelde raio de luz lle estivese a cantar unha nana, a rapaza quedou durmida sen saber que, na meniña da lúa, era ela o único que se reflectía.