Outro día máis. Aquí, preguntándome onde estou e a onde quero ir. Rompendo o mapa cada vez que debo enfrontarme a unha páxina en branco, a unha decisión que tomei (ou non tomei) e que me mata, pouco a pouco, como unha enfermidade silenciosa, case indetectable.
O meu antídoto? Todas esas palabras que estaban e non están, que fuxen de min día tras día, hora tras hora, amedrentadas pola fina punta da miña pluma desgastada.

Libérame deste cruel insomnio,

desta voz en min constante,

do, ás veces, alegre delirio

que berra belixerante.

Silencio.

 Ausencia de palabras,

de soños,

de posibles e imposibles.

Ausencia de momentos fugaces

e emocións permanentes.

Ausencia de melodías brillantes,

do eco de recordos pasados.

Ausencia de remotos lugares,

dos teus bicos sonoros

e das miñas pesadas caricias.

Silencio.

Só quedan ausencias.

Non quedan palabras,

non queda xa nada da miña existencia.

Autoestrada 666

Pasear por eses corredores escuros

cheos de sombras esnaquizadas.

Esa sensación de baleiro,

de ter todo e non ter nada,

tan só un burato grande

que conduce ata un camiño solitario

nunha noite na que non hai estrelas.

Autoestrada 666...

Ou quizais non,

Alí hai odio, medo, dor...

(ou iso é o que din)

Aquí non hai nada.

(Ninguén o sabe)

Pode que si.

Pode que conduza en dirección ao inferno,

en dirección a unha soidade infinita

sen o calor dos teus beizos,

 dos teus abrazos.

Simplemente con este sentimento estraño

 que levo en min dende sempre

e que por sempre en min ha quedar.

Queda.

En silencio.

Como un barco que navega á deriva.

Facía xa tempo que perdera o Norte, que navegaba desorientada nun mar de mares infinito, sen tempo nin espazo que me controlaran.

Non era capricho do azar nin castigo dun ser divino inexistente, eu mesma rompera o mapa con seguridade. Era preciso navegar a contracorrente para chegar ao meu destino e os ventos  non son piadosos coa xente que os desafía. Estaba cansa de feridas, de arranxar o barco cada dous minutos.

Agora simplemente me deixaría levar.

E aquí estou eu, con palabras inexistentes dende o día que decidiches deixar baleiro infinito que non son que de encher. Aquí estou, buscando o que non atopo, o que tanto quero ou que tanto creo querer. Xa non confío en nada, nada é seguro dende que o inverno chegou ao meu corpo cubríndoo de xeo e neve. Castelo inaccesible, princesa de cristal que escachará en mil anacos ante o simple son dunha verba que se repite unha e outra vez.

Como sempre, a resposta volve ser "non".

Soños, esas cousas que perseguimos sen importar o que coste. Por que? Porque son o que somos, o que nos define. As nosas ganas de seguir adiante, de seguir vivindo día a día con unha esperanza, con un propósito. Soños que poden ser lugares, persoas ou simplemente palabras. Soños sen sentido, imposibles, incoherentes... Soños que se deixan de lado, que se esquecen ou abandonan. Soños que sobreviven, que flotan entre recordos sumerxidos e desalentos de xentes alleas. Soños meus, soños teus... Soños con nome e apelidos, soños con propia identidade.

Soños que, algún día, conseguirán ser realidade.

 Serei, se me deixas, folla

do libro que aínda tes por abrir.

Serei os nomes, puntos, as comas,

as gañas que teñas de ir ou de vir.

Serei, se queres, bandeira

solemne e branca do teu país.

Serei a paz que ti buscas

e ás veces guerra, ás veces gris.

Serei mar das palabras perdidas

que ti sempre quixeches dicir.

Serei eu esta vez quen decida

e serei eu achegándome a ti.

29.01.1995

Descansaba deitada baixo a luz tenue da noite, a luz despredida pola lúa , as estrelas e...  a pantalla do seu móbil que, persistente, non deixaba de recordalle a hora na que se atopaba: 

23:59

Quedaba menos, era cuestión de segundos, todos llo recordaban, pero que cambiaría? A caso sería distinta a partir das doce, esa marca tanxente que parecía dividir a vida dunha persoa en anacos ben diferenciados? 

Un ano? Xa?!

Non, dezaoito...

Non era quen de asumilo, o tempo pasara demasiado rápido, o día chegara sen avisar, sen chamar á porta e atopáraa desprevida en cama, co cabelo revolto e a camiseta grande de publicidade que usaba sempre para andar por casa.

00:00 

A resposta era non, nada cambiara, seguía sendo a mesma de sempre, cos seus cabelos despeiteados, a súa camiseta grande e as súas preocupacións absurdas. Gardou o teléfono debaixo da almofada en silencio, como todos os días. Unha vez mais, nada cambiara. Pechou os seus ollos e sorriu. Xa eran as doce e, aínda que ela non o soubera, todo estaba a cambiar...

Sorte. Existe ou é en realidade o nome que lle damos ao destino cando non podemos controlalo? Porque... é o destino controlable sempre? Somos nós, coas nosas accións os únicos responsables dos resultados que recibimos?

Cada día creo un rompecabezas novo coas pezas do que puido ser é non é, coas decisións que tirei ao lixo fai xa moito tempo (ou quizais non tanto). 

 A cada segundo pregunto o porqué de ese segundo, a cada principio o porqué de ese principio sabendo que dun xeito ou doutro será tamén o porqué dalgún final.

Os momentos falan sen dar resposta algunha,  paseando ao meu carón coma se eu non existise, coma se fose transparente para eles e eles para min.

Algúns dos finais que nalgún tempo foron (ou serán) principio tiran algún que outro mapa pola miña cabeza, pero nunca e din e nunca  me indican (onde acabaría ou) onde acabarei (?).