Retrasaba todo o que podía o facer as maletas. 

Sería como admitir que a verdade xa era verdade. 

Non pensaba rendirme tan facilmente, viviría todos os momentos que aínda me quedaban como se nunca fóra a marchar.

Farta de que o tempo se me escape vando, de que os soños se esvaezan como as nubes, creando formas inalcanzables no ceo. 

Cansa de ver os quilometros que me quedan do camiño sen poder desfrutar en verdade da viaxe.

Esgotada de recoller un por un os anacos dun espello que non son capaz de reconstruir. 

Incapaz de vestir unha talla de espectativas demasiado grande para min.

Debía de ser a segunda vez que vía aquel texto, pero a miña memoria gardaba con exactitude aquelas palabras dende o primeiro día que as as lera. Non me podía enganar, botábao de menos, aínda que intentara evitalo para evitar tamén a dor. Os recordos persistían en ser recordados, estaban feitos para iso. No fondo non todo era tristeza, debía agradecerlle ao destino o poder gozar eses poucos anos con el. Penso que non merecía que mo arrebatasen de golpe, non fixera nada tan malo para tal castigo, pero todo pode ser peor, puiden non telo coñecido, o que sería unha perda aínda máis grande.

Non debemos aferrarnos  ao pasado, pero si debemos asumir que é unha parte de nós, do que somos e do que seremos. Non podemos desplazar todo o que implique tristeza ao caixón do esquecemento, senón que debemos enfrentarnos a eses momentos, miralo todo polo lado positivo e vencer os nosos pesares plantándolles un grande sorriso na nosa cara.

Espallou o vento as cinzas
do que foi lume acendido
Espallou as bágoas, os bicos, as risas.

Espallou todo o que se foi contigo.

Non sabes como doe a última ferida que me deixaches. Xa pasou tempo, si, pero as cicatrices seguen a sangrar cando os recordos volven á miña cabeza. Non foi culpa tua, polo que non te castigarei co peor dos castigos. Rexeitei o esquezo xa hai moitos anos...

E Deus ben sabe que agardaría á Eternidade no lume do inferno pola esperanza de escoitar unha vez, e tan só unha vez máis, o fermoso besbello da túa voz.

             

Absurdo compañeiro de viaxe,

Que queres sacar de min?

Ti es o rei, eu só un paxe...

Maldito día en que te coñecín.

Nunca escampará esta chuvia

Nunca acadarei a fin

De sorrir e estar sorrindo

Sen estar pensando en ti.

Cando digo “Non te quero”

Non é que estea a mentir

Mais se non te quero preto

Por que sempre volvo a ti?

A vida é un puzzle...

...pero que pasa cando o puzzle se rompe e se perden as pezas?

Todos nos sentimos rotos algunha vez, perdidos entre unha multitude de xente que consideramos descoñecida.

Vagamos sen rumbo fixo, desorientados, agardando un golpe de sorte, unha chamada do destino que nos afaste da nosa apática rutina.

Algo que nos axude a comprender o significado da felicidade, o noso designio na vida:

Unha idea, un propósito, unha persoa...

A nosa peza dun puzzle incompleto.